Vm Babu

Posts

कविता- बफादार कुकुरहरु

September 23, 2016

बफादार कुकुरहरु एक रात, किर्तिपुर पाँगा दोबाटोमा एक हुल कुकुरहरु मरुन्जेल भुक्दै थिए म डराए, चोरहरु आएछन् क्यारे अरे ! कुकुरहरु त टाटेपाटे रङ्गका लुगा लगाएका डण्डाधारीहरुलाई पो लखेटिरहेका रहेछन् । एक साँझ, बानेश्वर चोकमा एक हुल कुकुरहरु मरुन्जेल भुक्दै थिए म डराए, डाँकाहरु आएछन् क्यारे अरे ! कुकुरहरु त सेतो नम्बर प्लेट भएका गाडीहरुलाई पो पछ्याउँदै रहेछन् । एक विहान, टि.यु गेटमा एक हुल कुकुरहरु मरुन्जेल भुक्दै थिए म डराए, फटाहहरु आएछन् क्यारे अरे ! कुकुरहरु त विश्वविधालय तिर जादै गरेका चस्मा लगाएका बुढाहरुलाई पो झम्टिदै रहेछन् । भिम भट्टराई किर्तिपुर

कविता-मौनता

August 10, 2016

कविता-मौनता जिन्दगी हिउँदको वृक्ष झै नाङगो भा’छ बजारमा पिडा, हैरानी, परिसानी र भागमभाग छ बच्चाहरु रुन्छन् किशोर किशोरी कुत्कुतिन्छन् युवायुवती हास्छन् बुढाबुढी खोक्छन्, स्याँस्याँ गर्छन् आखिर मेरो वशमा के छ र ? आखाँ भएकोमा मलाई ग्लानी छ कान भएकोमा म हिनताबोध महशुस गर्छु मुखले मलाई विवश बनाउँछ यहाँ, किशार किशोरी रुन्छन् युवायुवती सुक्सुकाउँछन् बुढाबुढी आशु झार्छन् यहाँ प्रतिक्रिया विहिन छन् त केबल केटाकेटी, किनकी ती अबोध छन् Vm Babu TU, Kirtipur

Poem- Good Bye

August 04, 2016

Good Bye My heart always wanders for you My emotions seek your presence but what about yours, I am unaware For me, our pasts are all enough to live, Our memories are sufficient, for me, to kill solitude but what about you, I don't know But I know, my presence in your life, to you, is harmful And your absence in my life, to me, is painful Oh dear! I can tolerate my pain But I can't bother your harm So, collect our pasts and live in memories Keep me in your heart, as I Don't shed your tears for me This, is my, unwanted good bye Vm Babu

आमा

May 22, 2016

आमा संसारको सबैभन्दा प्रिय पात्र करुणा सागर, ममतामयी जसको कल्पना मात्र समेत गर्दा पनि हामी भाबुक र प्रेममयी हुन्छौं । जब आमा शब्द हाम्रो कानमा गुञ्जिन्छ तब हामी आमाको विशाल हृदय र निःस्वार्थ प्रेमको अनुभुति गर्न सक्दछौं । आज यी हातले जतिसुकै ठुला बैचारिक कुरा लेखेपनि ती सबैको उद्गम बिन्दु क लेख्न आमाले नै सिकाउनु भयो, बाबा भन आमा भन भन्दै हाम्रो बोली फुटाउन दिनरात प्रयत्न गर्नुभयो । ज्वरो हामीलाई आउथ्यो हतास आमा हुन्थिन्, खोकी हामीलाई लाग्थ्यो आमा निलीकाली हुन्थिन्, पेट हाम्रो दुख्थ्यो आमा रातभर निदाउथिनन् अनि हाम्रा पिडालाई आफ्नै सम्झी हामी रुदा संगै अबिरल आशुका धारा बगाउथिन् । आमा साच्चै तिम्रो गाथा आकाश भन्दा विशाल, फुल भन्दा सुगन्धित र संगीत जस्तै आनन्दमयी छ । नमागीकनै दिने र नभनीकनै थाहा पाउनुमा नै सायद आमा हुनुको सार्थकता रहेको छ । आमा, तिमीले नुहाईदिदा पानीको धारा संगै खन्याईदिएकी प्रेम र करुणा, तेते लगाउँदा घसिदिएकी स्नेह र अन्त्यमा दिएकी पवित्र चुम्बन सायदै म बिर्स...

Quotation