कविता-मौनता
कविता-मौनता जिन्दगी हिउँदको वृक्ष झै नाङगो भा’छ बजारमा पिडा, हैरानी, परिसानी र भागमभाग छ बच्चाहरु रुन्छन् किशोर किशोरी कुत्कुतिन्छन् युवायुवती हास्छन् बुढाबुढी खोक्छन्, स्याँस्याँ गर्छन् आखिर मेरो वशमा के छ र ? आखाँ भएकोमा मलाई ग्लानी छ कान भएकोमा म हिनताबोध महशुस गर्छु मुखले मलाई विवश बनाउँछ यहाँ, किशार किशोरी रुन्छन् युवायुवती सुक्सुकाउँछन् बुढाबुढी आशु झार्छन् यहाँ प्रतिक्रिया विहिन छन् त केबल केटाकेटी, किनकी ती अबोध छन् Vm Babu TU, Kirtipur